Innlegg

The Beatles

Bilde
Eg snikstarta ein serie med å skriva om musikkoppvåkninga mi med Toto IV i går, men eg har jo eigentleg starta for lenge sidan å skriva. Eg har berre ikkje publisert noko av det enda.

Musikk er enormt viktig for meg -  både å lytte til og som utøvar og produsent. Eg kom ikkje frå eit spesielt musikalsk opphav. Foreldra mine var relativt tradisjonelle, men dei hadde plater og eit ok stereoanlegg, og høyrde mest på klassisk musikk.
Det var imidlertid ikkje eg interessert i. Eg hadde faktisk eit lite hatforhold til noko av operamusikken dei spelte. La Traviata f.eks. Eg hata den intenst.

Eg hadde imidlertid eldre søstre. Tone er 15 år eldre enn meg, og hadde flytta heimefrå før eg var ferdig i barnehagen og visste kva musikk var. Siri, derimot, var 10 år eldre og vi var nærmare. Eg snoka litt i platebunken hennes før ho flytta heimefrå då eg var 8 og ho var 18. Eg var m.a.. ekstremt fascinert av Queen - A Night At The Opera, og veldig glad i Beatles. Siri hadde dei blå og raude best-of-a…

Mi musikkoppvakning: Toto

Bilde
I 1982 var eg 12 år. Til då hadde eg vore mest opptatt av dei banda som søstra mi høyrde på. Eg har enda eit sterkt forhold til platene med Beatles, Bee Gees, Pink Floyd, Queen, Supertramp og 10CC, og skriv kanskje noko om dei seinare, men i dag kom eg tilfeldigvis over videoen nederst i artikkelen, og blei inspirert til å skriva om Toto.

Då eg byrja i sjette klasse blei det meir listepop. Mi musikalske oppvåkning starta for alvor.
"10 i Skuddet" var stort blant alle barn og ungdomar, og eg tok opp programmet kvar veke på min monokassettspelar. Resultatet blei "mixtaper" som sakna eit sekund eller tre i starten og avslutninga var gjerne miksa med litt applaus frå publikum og røysta til Steinar Fjeld eller ein av dei andre som var programleiarar. På dei fann ein alt frå Dexys Midnight Runners til Eye of The Tiger og F.R. David - Words.

Då Toto kom med "Africa" blei eg heilt hekta - ikkje minst på den fantastiske introen på låten med den ikoniske Yamaha …

Mi historie i Ofoten

Bilde
Eg har drive med slektsforsking ei tid. Det er ein typisk gamalmannsaktivitet som ein gjerne blir interessert i når ein blir eldre...
Eg veit ikkje heilt kva det var som vekte interessa, men eg har ei grunnleggjande historieinteresse som eg har hatt sidan barndomen, og det er rart med det, når ein byrjar forske litt og bli kjent med dei som kom før, blir ein ganske fascinert av tanken på kva slags folk dei var, og det er jo ei kjensgjerning at kvar og ein av dei som kom før meg bar på ein liten del av det genetiske puslespelet som har gjort meg til meg. Det er fascinerande. Eg er også så heldig å ha eigne barn, og tanken på at eg kanskje kan få mange etterkomarar er eigentleg utruleg.

Det er også spennande og litt trist å sjå kva dei som levde før måtte slite med - kor fint vi faktisk har det i dag, i motsetnad til ei tid då både legevitenskapen og sosial tryggleik var kome veldig kort. Det  gjer at ein på mange vis blir takksam for å leva i Noreg akkurat no.

På farssida mi har mykje …

Hashtag never forget

Bilde
Vi lever i eit fredeleg land. Heldigvis. Vi tar demokratiet for gjeve, og vi har ein ytringsfridom som er nesten absolutt. Uansett kor reaksjonær du er har du alltid retten til å uttale deg - så lenge du ikkje går til åtak på enkeltpersonar eller grupper.

Vi har mange krigsflyktningar som har kome hit til landet. T.d. bosniere og syriere som har mista alt i byane dei budde i før dei kom hit.

Vi har sett tidlegare blomstrande byar liggja i ruinar i løpet av få år, og når vi ser bilda som desse frå Syria så tenkjer dei fleste av oss på kor tragisk det er, men det verkar veldig fjernt og vanskeleg å ta inn over seg.



Vi er heller ikkje særleg flinke til å hugsa vår relativt nære fortid, er vi vel? Eg meiner vi kan kalle det nær fortid når vi framleis har mange tidsvitne som kan fortelja, sjølv om dei blir færre og færre.

For min eigen del har krigen sine øydeleggjingar vore ein del av livet sjølv om eg heldigvis ikkje har merka noko til den på min eigen kropp.

Eg vaks opp i Narvik, der ma…

Eg hatar bosskampar

Bilde
Nerd warning: Gaming relatert post. Dersom du ikkje spelar dataspel som meg, så får du muligens lite ut av dette innlegget.

Eg har spelt dataspel sidan eg var ganske ung. Eg har tidlegare skrive litt om retrospelinga mi. Eg spelar imidlertid som regel mest nyare spel. På Playstation 4. Det har tatt fullstendig over som gaming-plattform for meg.

Men la meg få lov til å fruste over ein ting som nesten alle action-spel har. Bossfights... Bosskampar. Veit ikkje kva eg skal kalle det på norsk.



Uansett: Det foregår slik at ein ofte kjempar seg gjennom ei historie eller brett, eller kapittel i ei historie. Der møter ein gjerne fiendar som blir meir og meir vanskeleg å slå. Det er greit. Men i slutten av kvart kapittel eller brett så skal alle spelutviklarar på daud og liv (sic.) putta inn ein helsikes bossfight. Ein kamp som ein må gjennom for å gå vidare og som er mykje vanskelegare enn resten av kapittelet ein har vore gjennom.



I det siste har eg spelt to spel med bossfights, The Order: 18…

Eg er sjalu

Bilde
Eg er sjalu. Dvs eg er ikkje så veldig sjalu, men ganske sjalu. Eg er i alle fall misunneleg.  Ikkje på kona mi, heldigvis. Eg høyrer om folk som slit hardt med sjalusi i forholdet, men slik har vi heldigvis aldri hatt det heime. Eg har heller ikkje opplevd å vera saman med nokon som er sjalu før.

Men eg er misunneleg på alle som kan gjera det dei har lyst til, og leva av det.  T.d. musikk. Tenk å kunne leva av å spela musikk? Fortrinnsvis sin eigen? Tenk dei som lagar musikk som streamast tusenvis av gonger om dagen? Som lagar ein song som mange vil la bli spelt i si eiga gravferd! Som kan få folk til å gråte eller bli glad! Som kan fylle konsertsal etter konsertsal med publikum som lengtar etter å høyra DEG spela og synge!?
Tenk å lage dataspel? Tenk å lage Star Wars-spel i DICE eller Criterion? Eg ser jobbar bli utlyst hos DICE som utviklar favorittspelet mitt; Star Wars Battlefront. Jobben består til dømes i å sitja å finne på gode idear til korleis spelet skal funke og heltane m…

Om han pappa, Ernst Lockertsen (1931-2003)

Bilde
Eg har tidlegare skrive eit innlegg med historia til ho mamma. Det låg sjølvsagt i korta at han pappa også skulle få nokre ord om seg her i bloggen, men det har tatt litt tid å bli ferdig...



Pappa blei født 27. september 1931 som nest yngst i ein ungeflokk med 6 gutar og døypt Ernst. Han vaks opp i eit hus som blei bygd av faren hans Wilfred Rinaldor Marinius på tomta til bestefaren, Anton Lauritz. Det låg på Gamnes i Karlsøy kommune i Troms. 


Wilfred var fiskar med eiga skøyte og var mykje borte. Heime var det mor Nanna Petrea som var sjef. Ein kan tenkja seg at ho må ha vore ei myndig dame som var så mykje aleina med 6 søner med ganske stort aldersspenn. Eldste bror Arnold var 16 år eldre enn Ernst. 
Det var eit nøysamt liv som unge, men han fekk god skulegang, og var flink og spesielt glad i matematikk og historie. I grunnskulen var det nynorsk som var hovudmål på den tida. 
Som tenåring var han på fiske, som det sikkert var forventa av han, og han fekk mellom anna  hyre på ein båt…