Innlegg

Mi historie i Ofoten

Bilde
Eg har drive med slektsforsking ei tid. Det er ein typisk gamalmannsaktivitet som ein gjerne blir interessert i når ein blir eldre...
Eg veit ikkje heilt kva det var som vekte interessa, men eg har ei grunnleggjande historieinteresse som eg har hatt sidan barndomen, og det er rart med det, når ein byrjar forske litt og bli kjent med dei som kom før, blir ein ganske fascinert av tanken på kva slags folk dei var, og det er jo ei kjensgjerning at kvar og ein av dei som kom før meg bar på ein liten del av det genetiske puslespelet som har gjort meg til meg. Det er fascinerande. Eg er også så heldig å ha eigne barn, og tanken på at eg kanskje kan få mange etterkomarar er eigentleg utruleg.

Det er også spennande og litt trist å sjå kva dei som levde før måtte slite med - kor fint vi faktisk har det i dag, i motsetnad til ei tid då både legevitenskapen og sosial tryggleik var kome veldig kort. Det  gjer at ein på mange vis blir takksam for å leva i Noreg akkurat no.

På farssida mi har mykje …

Hashtag never forget

Bilde
Vi lever i eit fredeleg land. Heldigvis. Vi tar demokratiet for gjeve, og vi har ein ytringsfridom som er nesten absolutt. Uansett kor reaksjonær du er har du alltid retten til å uttale deg - så lenge du ikkje går til åtak på enkeltpersonar eller grupper.

Vi har mange krigsflyktningar som har kome hit til landet. T.d. bosniere og syriere som har mista alt i byane dei budde i før dei kom hit.

Vi har sett tidlegare blomstrande byar liggja i ruinar i løpet av få år, og når vi ser bilda som desse frå Syria så tenkjer dei fleste av oss på kor tragisk det er, men det verkar veldig fjernt og vanskeleg å ta inn over seg.



Vi er heller ikkje særleg flinke til å hugsa vår relativt nære fortid, er vi vel? Eg meiner vi kan kalle det nær fortid når vi framleis har mange tidsvitne som kan fortelja, sjølv om dei blir færre og færre.

For min eigen del har krigen sine øydeleggjingar vore ein del av livet sjølv om eg heldigvis ikkje har merka noko til den på min eigen kropp.

Eg vaks opp i Narvik, der ma…

Eg hatar bosskampar

Bilde
Nerd warning: Gaming relatert post. Dersom du ikkje spelar dataspel som meg, så får du muligens lite ut av dette innlegget.

Eg har spelt dataspel sidan eg var ganske ung. Eg har tidlegare skrive litt om retrospelinga mi. Eg spelar imidlertid som regel mest nyare spel. På Playstation 4. Det har tatt fullstendig over som gaming-plattform for meg.

Men la meg få lov til å fruste over ein ting som nesten alle action-spel har. Bossfights... Bosskampar. Veit ikkje kva eg skal kalle det på norsk.



Uansett: Det foregår slik at ein ofte kjempar seg gjennom ei historie eller brett, eller kapittel i ei historie. Der møter ein gjerne fiendar som blir meir og meir vanskeleg å slå. Det er greit. Men i slutten av kvart kapittel eller brett så skal alle spelutviklarar på daud og liv (sic.) putta inn ein helsikes bossfight. Ein kamp som ein må gjennom for å gå vidare og som er mykje vanskelegare enn resten av kapittelet ein har vore gjennom.



I det siste har eg spelt to spel med bossfights, The Order: 18…

Eg er sjalu

Bilde
Eg er sjalu. Dvs eg er ikkje så veldig sjalu, men ganske sjalu. Eg er i alle fall misunneleg.  Ikkje på kona mi, heldigvis. Eg høyrer om folk som slit hardt med sjalusi i forholdet, men slik har vi heldigvis aldri hatt det heime. Eg har heller ikkje opplevd å vera saman med nokon som er sjalu før.

Men eg er misunneleg på alle som kan gjera det dei har lyst til, og leva av det.  T.d. musikk. Tenk å kunne leva av å spela musikk? Fortrinnsvis sin eigen? Tenk dei som lagar musikk som streamast tusenvis av gonger om dagen? Som lagar ein song som mange vil la bli spelt i si eiga gravferd! Som kan få folk til å gråte eller bli glad! Som kan fylle konsertsal etter konsertsal med publikum som lengtar etter å høyra DEG spela og synge!?
Tenk å lage dataspel? Tenk å lage Star Wars-spel i DICE eller Criterion? Eg ser jobbar bli utlyst hos DICE som utviklar favorittspelet mitt; Star Wars Battlefront. Jobben består til dømes i å sitja å finne på gode idear til korleis spelet skal funke og heltane m…

Om han pappa, Ernst Lockertsen (1931-2003)

Bilde
Eg har tidlegare skrive eit innlegg med historia til ho mamma. Det låg sjølvsagt i korta at han pappa også skulle få nokre ord om seg her i bloggen, men det har tatt litt tid å bli ferdig...



Pappa blei født 27. september 1931 som nest yngst i ein ungeflokk med 6 gutar og døypt Ernst. Han vaks opp i eit hus som blei bygd av faren hans Wilfred Rinaldor Marinius på tomta til bestefaren, Anton Lauritz. Det låg på Gamnes i Karlsøy kommune i Troms. 


Wilfred var fiskar med eiga skøyte og var mykje borte. Heime var det mor Nanna Petrea som var sjef. Ein kan tenkja seg at ho må ha vore ei myndig dame som var så mykje aleina med 6 søner med ganske stort aldersspenn. Eldste bror Arnold var 16 år eldre enn Ernst. 
Det var eit nøysamt liv som unge, men han fekk god skulegang, og var flink og spesielt glad i matematikk og historie. I grunnskulen var det nynorsk som var hovudmål på den tida. 
Som tenåring var han på fiske, som det sikkert var forventa av han, og han fekk mellom anna  hyre på ein båt…

Open og personleg jobbsøknad

Bilde
No har eg gått arbeidsledig i fem månader, og eg kan avsløre med ein gong: naving er ekstremt oppskrytt. Det er berre så vidt det går rundt, og er øydeleggjande for sjølvtillit og motivasjon.

Eg har runda 47 år og har vore i arbeid nesten uavbrutt sidan eg gjekk ut av ålmennfagleg vgs i 1989. Eg flytta til Oslo som engasjert og gira målmann og jobba først på kontoret til Norsk Målungdom eit par år der eg var redaktør i medlemsbladet, laga flygeblad og laga mellom anna organisasjonens første medlemsdatabase. Lønn blei tatt ut etter behov, og eg tok strøjobbar ved sidan av for å betale husleige.

Slik kan ein imidlertid ikkje leva i all æva, så i 1991 søkte eg på jobb i Markedsdistribusjon AS der eg skulle jobbe med å handtere databasar for abonnentar. Imidlertid blei satsinga på eigen programvare i firmaet lagt ned og eg blei satt til andre oppgåver i distribusjonen og i trykkeriet vi delte lokaler med. Hamna for det meste i produksjon og transport etter kvart, inntil eg blei sagt opp p…

Eg klarar ikkje halda kjeft lenger...

Bilde
Dei siste tre åra har vore kjipe. Alvorleg kjipe. Då eg blei sjukmeldt pga depresjon/utbrenthet i januar 2016 døydde samstundes all kreativitet. Foto, video, musikk. Alt vart uinteressant. Før det kunne eg i det minste plukke opp ein gitar og klimpre på Wish You Were Here eller Hotel California og kjenne at eg levde. Men i januar 2016 tok det ganske enkelt slutt. Det kunne ikkje falle meg inn å gjera noko av det som ga meg så mykje glede og energi før. 


Dette varte i heile 2016, og det var først då 2017 kom at det byrja å løsne. Det starta på ein merkeleg måte, for ein kompis som er ein svært talentfull sanger hadde byrja å synge karaoke online på Smule Sing - ein app der ein kan syngja aleina eller joine/lage duettar/gruppesongar.

Eg joina først berre på tull for å spela inn ein julesang saman med den nemnte kompisen, men etter ei stund fatta det interessa mi så smått.

Her er ein av dei første vi gjorde saman:

Eg har aldri vore nokon vokalist, og eg har ikkje nokon særleg god stemme…